Zarówno w Internecie, jak i wśród dostępnych książek na rynku, mało jest pozycji, które skierowane są do początkujących programistów - początkujących w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Zapraszamy do pierwszego artykułu rozpoczynającego kurs programowania w języku C#.

Większość współczesnych aplikacji pisana jest w językach obiektowych. Czym zatem są te obiekty? Często spotykam się ze stwierdzeniem, że "wszystko jest obiektem".

Wiemy już, co to znaczy programować. Rozumiemy pojęcia język programowania, program, kompilator i zapewne kilka innych. Czym jednak jest Visual Studio 2005?

W tej części kursu skonfigurujemy nasze środowisko pracy jakim jest Visual C# oraz nauczymy się je obsługiwać. Swobodne poruszanie się po tym narzędziu gwarantuje nam efektywność pracy. Wiedza i umiejętności przychodzą z czasem, a najlepszą metodą na naukę jest praktyka, więc do dzieła!

W tej części kursu nadal będziemy zapoznawać się z Visual C#, ale także poznamy podstawowe zasady dotyczące pisania programów w języku C#.

Programy pisane w C# składają się z definicji klas oraz tworzonych na ich podstawie obiektów (czasami używa się struktur – „uproszczonych klas”). Klasa definiuje nowy typ, a obiekty to egzemplarze tego typu. Klasę można porównać do matrycy, a obiekty do odlewów stworzonych na podstawie tej matrycy. Przyjrzyjmy się przykładowemu programowi oraz wynikowi jego wykonania.

W poprzednim artykule stworzyliśmy nasz pierwszy obiekt. Dzisiaj dowiemy się na czym polega mechanizm tworzenia obiektów i jak używać konstruktorów (specjalnych metod przeznaczonych do tego celu).

Bardzo ważnym elementem w językach programowania są operatory. Czym są i do czego służą?

W tym artykule postaram się przedstawić podstawowe sposoby operowania na łańcuchach znakowych, czyli na tzw. „tekstach”. Jest to bardzo ważne zagadnienie, w zasadzie podstawowe w programowaniu. Za pomocą tekstów nasze programy porozumiewają się z użytkownikiem, systemy bazodanowe prezentują dane, itd.

W C#, tak jak w innych językach obiektowych, mamy typy proste i referencyjne.
Do typów prostych należą dane liczbowe takie jak: „int”, „float”, itd., a także typy wyliczeniowe oraz struktury („string” to struktura, a więc jest typem prostym). Przypisując do jednej zmiennej prostej jakąś wartość lub wartość z innej zmiennej prostej, tworzy się kopia. W przypadku referencji nie powstaje kopia danych, lecz kopiuje się tzw. wskaźnik na dane, czyli wskazanie na jakie dane zmienna wskazuje. Spróbuję to zobrazować przykładami.

Wartości logiczne to „prawda”(true) oraz „fałsz”(false). Zmienne, które mogą przechowywać takie wartości są typu „bool”. Wartości logiczne są wynikami operacji logicznych...

Artykuł opisuje operatory logiczne oraz instrukcje warunkowe w języku C#.

Artykuł opisu wykorzystanie "pętli" w języku C#.

Artykuł opisu wykorzystanie "pętli" w języku C# - ciąg dalszy.

Często w programowaniu spotyka się sytuację, w której korzysta się z dużej liczby zmiennych tego samego typu. Zamiast deklarować np. kilkanaście (czy kilka tysięcy ? ) zmiennych, korzysta się z tablic lub kolekcji.

Wiemy już do czego służą tablice. Czas poznać ich bliskich znajomych – kolekcje. Przestrzenią nazw, której będziemy musieli użyć jest „System.Collections”. Najbardziej znaną i najczęściej stosowaną kolekcją jest „ArrayList”. Jest to lista, w której tak jak w tablicy możemy przechowywać wiele elementów, jednak jest łatwiejsza w obsłudze. Czemu więc używać zwykłych tablic?

W .NET 2.0 Microsoft wprowadził nowe typy danych – typy generyczne. Do tej pory wszystkie elementy były przechowywane w kolekcjach jako obiekty klasy „object”. Obecnie mamy dostępną nową przestrzeń nazw „System.Collections.Generic”, w której znajdują się klasy umożliwiające deklarowanie jakiego typu elementy mają znajdować się w danej kolekcji (podobnie jak ma to miejsce w tablicach).

Do tej pory używaliśmy przestrzeni nazw stworzonych na potrzeby platformy .NET. Przypomnijmy czym są owe przestrzenie. Są to zbiory zdefiniowanych klas, pogrupowanych w pewnego rodzaju „paczki”. Grupujemy klasy po to aby łatwiej je odnaleźć w przyszłości oraz aby uniknąć konfliktów.

W C# wszystkie metody oraz zmienne muszą być składowymi klas lub struktur. Każda ze składowych ma określony poziom dostępu. Za określenie tego poziomu odpowiedzialne są modyfikatory dostępu, które poprzedzają składowe klasy.

Metody statyczne nie wymagają aby wcześniej tworzyć instancje klas zwierających definicje tych metod. Dlatego „Main()” jest statyczna, ponieważ dzięki temu środowisko uruchomieniowe nie musi tworzyć obiektu aby program mógł zacząć działać.