Tematem dzisiejszego - ostatniego już w tej części nauki programowania w języku C# 2.0 na łamach portalu CentrumXP.pl – artykułu, będą atrybuty oraz mechanizm refleksji. Pokrótce zdefiniujemy sobie pojęcie atrybutu oraz przybliżymy sobie sposób jego użycia w oparciu o przykłady. Opowiemy sobie również o refleksji: co to jest, jakie ma zalety i wady oraz gdzie ją stosować i w jaki sposób.

Na początku wprowadźmy sobie prawidłowe pojęcie atrybutu. Najprościej mówiąc atrybut to mechanizm, który służy do dodawania do naszego programu metadanych za pomocą instrukcji bądź innych danych. Metadane to informacje jakie są przechowywane w plikach wykonywalnych (pliki z rozszerzeniem .exe czy .dll), i które opisują typy czy metody umieszczone w tych plikach. Z atrybutami ściśle powiązany jest mechanizm refleksji, gdyż program używa go do odczytu własnych metadanych bądź metadanych innych programów. Innymi słowy, nasz program „rzuca refleksję” sam na siebie bądź na program, z którego chcemy sczytać właśnie metadane, a następnie te metadane można wyświetlić na ekranie komputera lub dzięki nim zmodyfikować dalsze działanie naszej aplikacji.

Atrybuty są dostarczane nie tylko przez system (przez środowisko CLR). Możemy bowiem tworzyć własne atrybuty i używać ich do własnych celów (najczęściej robi się tak przy używaniu mechanizmu refleksji). Jednak większość programistów używa tych wbudowanych atrybutów.

Powróćmy jeszcze na chwilkę do definicji atrybutów. Atrybuty to obiekty, które reprezentują dane wiązane z pewnym elementem w programie. Elementy te nazywamy adresatami (ang. target) atrybutu.

Poniższa tabela prezentuje wszystkie możliwe adresaty atrybutów:

Aby przypisać atrybut do adresata musimy umieścić go w nawiasach kwadratowych przed elementem docelowym (klasą, metodą czy właściwością etc.). Na przykład:

      { … }

W powyższym fragmencie kodu znacznik atrybutu znajduje się w nawiasach kwadratowych bezpośrednio przed adresatem (czyli klasą MojaKlasa). Tak na marginesie, atrybut [Serializable] to jeden z najczęściej używanych atrybutów przez programistę. Umożliwia on serializację klasy na np. dysk lub poprzez sieć komputerową.