Połączenie razem kilku komputerów w celu wymiany danych i udostępniania zasobów, tworzy lokalną sieć LAN (ang. Local Area Network). Takie sieci połączone w całą osiedlową bądź miejską strukturę początkują powstanie kolejnego obszaru, zwanego siecią MAN (ang. Metropolitan Area Network). Natomiast zbiór kilku sieci miejskich przyłączonych do innych aglomeracjami za pośrednictwem infrastruktury szkieletowej bądź radiolinii tworzą sieć WAN (ang. Wide Area Network).
Jednakże zajmiemy się omawianiem sieci lokalnych, takich które jesteśmy w stanie samodzielnie utworzyć w domu. Aby dobrze zrozumieć strukturę sieci, należy poznać dokładnie z czego mogą się składać:
- komputerów stacjonarnych, laptopów, palmtopów - wyposażonych w karty sieciowe,
- routerów oraz przełączników switch,
- punktów dostępowych Wi-Fi,
- serwerów udostępniających zasoby,
- modemów ADSL,
- medium - przewodów sieciowych bądź fal elektromagnetycznych,
- wszystkich innych urządzeń mogących pracować w sieci, np. drukarek oraz dysków sieciowych.
Na powyższej liście wymienione zostały komponenty, z których na pewno można zbudować zaawansowaną sieć, za pomocą której możliwe będzie przyłączenie do Internetu wielu komputerów, wymienianie plików pomiędzy urządzeniami lokalnymi czy korzystanie wielu użytkowników z jednej drukarki. Prosta domowa sieć z usługą szerokopasmowego łącza składa się jedynie z komputera, modemu ADSL podłączanego z jednej strony do PC-eta, z drugiej do linii telefonicznej, oraz z medium - czyli przewodów.
Niegdyś popularne jeszcze sieci osiedlowe budowane były w oparciu o kable koncentryczne oraz switche i terminatory. Dziś taka inwestycja jest całkowicie nieopłacalna, ponieważ koszty struktury opartej o kablowe medium są bardzo wysokie. Dlatego też znacznie częściej lepiej zastosować łączność bezprzewodową, tańszą w utrzymaniu, łatwiejszą w instalacji oraz co najważniejsze wygodniejszą. Dlaczego?
Odpowiedź jest prosta. Wyobrażacie sobie pracę na laptopie w przydomowym ogrodzie z łączem do Internetu? Na pewno tak. Pociągniemy zatem kilkanaście metrów przewodu do ogrodu i wepniemy w laptop. Kosztowne, czasochłonne, niekomfortowe. Wystarczy router Wi-Fi, laptop z bezprzewodową kartą sieciową i po problemie.
Oczywiście każda sieć ma swoje zalety i wady. W jednych wypadkach lepiej zastosować w pełni przewodową strukturę, w innych radiową, a jeszcze w innych mieszaną. Wszystko zależy od wymagań stawianych przyszłej sieci oraz od docelowego zastosowania, a co najważniejsze od funduszy, jakimi dysponujemy. Przyjrzyjmy się zatem jakimi parametrami charakteryzują się poszczególne technologie oraz jakie trzeba będzie ponieść koszty przy ich zastosowaniu.
Przewody FTP i UTP, a może Wi-Fi 802.11b/g/n ?
Lokalną sieć można zrealizować na dwa główne sposoby: wykorzystując do jej budowy kabel sieciowy z końcówkami RJ-45, albo całkowicie inwestując w jedną z kilku technologii bezprzewodowych Wi-Fi. Kompromisem zatem będzie mieszana sieć kablowo-bezprzewodowa.
Przewody stosowane obecnie do budowy sieci dzieli się na skrętki typu UTP oraz FTP (rzadziej STP). Ich różnica polega na zastosowaniu: UTP nadają się wyłącznie do zamkniętych przestrzeni, natomiast FTP mogą być stosowane w miejscach podatnych na warunki atmosferyczne. Parametry techniczne obu rodzajów przewodów są bardzo podobne: maksymalny zasięg około 100 metrów (dla STP nawet 250 metrów), transfery na poziomie kilkuset megabitów na sekundę. W praktyce jednak jest to trudne do osiągnięcia, ponieważ do budowy takiej sieci należy zastosować przewody o lepszej kategorii, karty sieciowe obsługujące wysokie transfery i ewentualnie odpowiednie urządzenia pośredniczące. Koszt jednego metra infrastruktury przewodowej waha się w przedziale od 1 zł do 3 zł.