Tytułem wstępu...

... napiszę może co ja, prosty człowiek, osobiście rozumiem jako rewolucję, formę i wspomnianą treść, ponieważ w tym felietonie, pojęcia te mają jakby symboliczne znaczenie. Mianem rewolucji na miarę tej październikowej, gdzie - przypominam - nieodżałowany towarzysz Lenin rozprawił się z carem, czy wynalezienia leku na głupotę (co raczej nie nastąpi), w odniesieniu do otaczającego cyfrowego świata, nazwałbym wydanie produktu, który nie dość, że podbija rynek, to jeszcze przy tym sam w sobie jest naprawdę dobry i nie szkoda pieniędzy, aby go nabyć i móc z niego w pełni legalnie korzystać. Tak właśnie, pomyślcie ile to komercyjnych produktów (bo o takich mowa) zasłużyło sobie na miano rewolucyjnych i rozchodziło się jak ciepłe bułeczki? Bardzo niewiele. Forma, czyli wszystko to, co nam się w oczy rzuca. Nieważne, czy ładne, czy wręcz dokładnie odwrotnie, czy koi zmysły, czy odpycha niczym ciepłe piwo w upalny wieczór. Czy by to nie był słodki, cukierkowy, plastikowy i nowoczesny przy tym, wygląd, czy brzydki, siermiężny i toporny twór, który estetów na kolana chcąc, nie chcąc nie powali. Powiecie, że te kwestia gustu? W istocie, bo "nie ładne to co ładne, ale co się komu podoba". I tak doszliśmy to ostatniego już słowa klucza - treści. Tu by wypadało się trochę dłużej zatrzymać, ale postaram się streszczać. Niech rzeczona treść będzie symbolem rozbudowanej funkcjonalności, niezawodności i szeregu innych usprawnień, mających na celu wyjście na przeciw oczekiwaniom użytkowników, których gusta się cały czas sublimują, a poczucie dostawania produktu z najwyższej półki maluje na twarzach promienisty uśmiech.

Wygląd nad funkcjonalnością?

Produktom spod znaku MS zarzucić można wiele, ale na pewno nie to, że źle wyglądają. Jak świat światem, wszechobecni krytycy i malkontenci wypatrujący na horyzoncie odpowiedniej okazji do pokazania pazurków przyczepią się pewnie do tego, że Aero to perfidnie skopiowane rozwiązanie znane z Mac OS X, że mało tutaj innowacyjności, że to już znamy i widzieliśmy nie raz i nie osiem. Być może, nie twierdzę że tak nie jest. Jabłuszko jest po prostu śliczne i może William Henry Gates III lepiej znany jako wujek Bill zakochując się w nim rozkazał swoim programistom (czyt. podwładnym rzemieślnikom) i grafikom (czyt. nadwornym artystom) wzorować się na dziecku Apple? Wypada zapytać: czy na płaszczyźnie zwanej wyglądem da się jeszcze coś nowego wymyślić, coś co nie jest odświeżeniem dawno odkrytego pomysłu, coś co przyniesie powiew świeżości i zaspokoi potrzeby estetyczne? Niby mamy świeżutki i poręczny office'owy Ribbon, ale chyba trzeba by do tego kopa w postaci skąpo odzianych, opalonych modelek wyskakujących wprost z ekranu na biurko, żeby zadowolić większość... męskiej części publiczności. Oprawa wizualna na pewno - poza skrajnymi przypadkami - nie przeszkadza, przeciwnie, w znakomitej większości wypadków pomaga w codziennej pracy z systemem. Tylko hardcore'owcy wolą przecież siedzieć przed monitorem, wydając polecenia systemowi za pomocą klawiatury w oknie konsoli. Tak, ta aluzja w sposób świadomy skierowana jest do posiadaczy systemów z Pingwinem. Chociaż z drugiej jednak strony oni także mają swoje X-y, "cukierkowate" KDE i ciut mniej rzucające się w oczy (co nie znaczy, że nie przyjemne z wyglądu) Gnome. Do tego dochodzą takie wynalazki jak Beryl/Compiz i minimalizm połączony z niemalże spartańskimi warunkami pracy jakimi szczycą się podstarzali linuksiarze możemy między bajki wepchnąć. Podejrzewam, że naprawdę niewielu młodych ludzi, zafascynowanych bez opamiętania środowiskiem open source - co łączy się z niechęcią do wszystkiego "made by MS" - obyło by się bez graficznego interfejsu. "Dzieci we mgle", to określenie dobrze obrazuje sytuację, kiedy musieli by oni pokonać jakąś przeszkodę w sposób do niedawna jedyny, wklepując szereg dziwnych i niezrozumiałych dla normalnych ludzi komend w oknie konsoli, bez pewności, że wszystko zakończy sie sukcesem.